Hierbij publiceren wij twee open brieven van mevrouw T.C. Kuiper-van de Bos aan Marina Conijn, rijksvaccinatiemanager bij het RIVM, naar aanleiding van de toxicologische aspecten van het HPV-vaccin. De brieven zijn zeer goed onderbouwd en geven helder weer wat de gevaren zijn van aluminium in het HPV-vaccin.

Marina Conijn heeft niet gereageerd op deze brieven maar het moge duidelijk zijn dat het RIVM met het ontvangen daarvan volledig op de hoogte is van de gevaren van aluminium in vaccins. Toch gaan ze doelbewust (maar in een zekere staat van paniek) door met het vergiftigen van onze kinderen. Waarom is ons een raadsel.

Hieronder de twee brieven:Brief 1:

T.C. Kuiper – van den Bos
Adres bekend bij de redactie

Oostvoorne, 27 februari 2009.
Aan mevrouw dr. M. Conijn
p/a RIVM
Postbus 1
3720 BA  Bilthoven

Zeer geachte mevrouw Conijn,

Gisteravond heb ik met veel interesse gekeken naar het tv-programma NOVA, waaraan naast een verontruste moeder ook een sceptische Huub Schellekens – via een iets ouder Zembla-fragment - deelnam.

Ik ben geschrokken van de lichtvaardigheid waarmee u de Gardasil-prik voor meisjes stimuleert. Dit ondanks alle bezwaren die al zijn geuit in de zin van: nog niet longitudinaal bewezen effectief, nog geen zicht op bijwerkingen die zich pas op langere termijn dan 6 jaar manifesteren etc.

Zelf heb ik net vorige maand het manuscript afgerond van een binnenkort te publiceren studie waarin ook een hoofdstuk is gewijd aan de verborgen gevaren van vacinaties bij gezonde jonge kinderen.
Daarin behandel ik hoe vaccinaties – en vooral een serie daarvan – voor de rest van het leven nadelige gevolgen kunnen hebben voor de ontvanger ervan. Meestal gaat het niet primair om de inactief gemaakte virale of bacteriële inhoud van die vaccins, maar om de gebruikte hulpstoffen, zoals bijvoorbeeld kwik, aluminium en formaldehyde.
Deze stoffen zijn elektro-actief en het is juist die elektroactiviteit – positief of negatief – die kan leiden tot de vorming van eiwitten met een onnatuurlijke ruimtelijke structuur (kortweg stereo-isomere eiwitten’genoemd).
Dit kan – per direct, maar meestal pas op langere termijn – leiden tot de ontwikkeling van alle mogelijke stoornissen en aandoeningen, zoals bijvoorbeeld kanker, neurologische schade en (auto-)immuunziekten.
Hieraan wordt altijd voorbij gegaan, vooral ook omdat deze bijwerkingen – die allerlei vormen kunnen hebben – niet worden gerelateerd aan de prik. De gangbare opvatting is toch immers dat er alleen een relatie met een voorafgaande inenting bestaat als het kind binnen 24 uur bepaalde verschijnselen vertoont, zoals verhoging en/of een zwelling rond de locatie van de prik.

Ik heb gepoogd om in dit hoofdstuk te schetsen langs welke mechanismen er allemaal bijwerkingen kunnen optreden. Voor vaccinaties tegen dodelijke tropische oerwoudvirussen valt de afweging uit in het voordeel van vaccinatie. Toen ik naar de binnenlanden van Brazilië moest, heb ik ook een prik tegen de gele koorts gehaald. Maar in het geval van inentingen van jonge gezonde kinderen houdt deze risico-afweging geen steek.

In het geval van Gardasil is het risico op ongewenste – en vaak onomkeerbare – bijwerkingen nog veel groter, omdat het hier – naast de gevaarlijke hulpstoffen – ook nog eens gaat om een entstof op basis van genetische modificatie.
Ook over de verborgen gevaren van genetische manipulatie schreef ik een (veel uitvoeriger) hoofdstuk, dat bij interesse uwerzijds ook tot Uw beschikking staat.

Meisjes van ongeveer twaalf jaar worden in een half jaar tijds tot driemaal toe blootgesteld aan doses elektroactief aluminium en natriumboraat  die kunnen leiden tot de vorming van stereo-isomere eiwitten en neurologische schade. Dan gaat het om meisjes bij wie de hersenen nog tot aan hun 22ste bezig zijn met de uiterst belangrijke breinontwikkeling tijdens de adolescentie. Niet alleen hun lichamelijke gezondheid is door deze vaccinatie in het geding, maar ook de geestelijke gezondheid en een ongestoorde volwassenwording loopt hierbij gevaar.

Ik zend u alvast een ongeredigeerde voorproef van het bedoelde hoofdstuk en ben benieuwd naar uw reactie op het door mij naar voren gebrachte gevaar van vaccinaties voor gezonde kinderen (en bv. de griepprik voor ouderen) in het algemeen en de Gardasil-prik in het bijzonder.

Mocht u mijn visie wetenschappelijk aanvechtbaar vinden, dan ontvang ik graag van u een wetenschappelijk inhoudelijke kritiek op mijn werk. Dan wil ik graag dat U me uitlegt waarom de reeds in mijn oude HBS-boeken vermelde van der Waals-kracht niet – via ladingsverschuiving door elektroactieve elementen van het periodiek systeem - kan leiden tot de vorming van stereo-isomere (ofwel anders gevouwen) eiwitten. En als u de Van der Waals-kracht niet ontkent, dan wil ik graag van u weten waarom deze eiwitten niet zouden kunnen leiden tot tal van aandoeningen, waardoor vaccinaties met kwik en aluminium dus pertinent veilig zouden zijn.

Dit hoofdstuk en deze brief zijn ook ter hand gesteld aan mevrouw Anneke Bleeker, die in het NOVA-programma haar bezorgdheid uitte. Dit met de mededeling dat zij met dit materiaal mag doen wat haar belieft. Waarbij ik haar adviseerde om het vooral aan belangengroepen, artsen en andere medisch specialisten en gezondheidsautoriteiten toe te sturen.
Als u mijn waarschuwing tegen zorgeloos vaccineren naar tevredenheid kunt weerleggen, zal ik Uw reactie ook aan mevrouw Bleeker toezenden en op de valreep nog in mijn eigen manuscript verwerken.

In afwachting van eventuele inhoudelijke wetenschappelijke kritiek op mijn werk, groet ik U vriendelijk.

T.C. Kuiper – van den Bos.

Brief 2:

OPEN BRIEF - aan mevrouw dr. M. Conijn van het RIVM

Zeer geachte mevrouw Conijn,

Op 27 februari van dit jaar zond ik u een brief waarin ik mijn bezorgdheid uitte met betrekking tot de voorgenomen vaccinaties tegen baarmoederhalskanker, met met vaccin Cervarix. Als bijlage stuurde ik u een studie over een verborgen gevaar van vaccinaties, dat nog steeds niet wordt onderkend.
Het gaat daarbij om de aluminiumverbinding die aan de vaccins is toegevoegd vanwege een grotere effectiviteit van deze vaccins. Mijn bezwaren gelden ook alle andere vaccins waaraan aluminium of kwik is toegevoegd.

Een te grote hoeveelheid aluminium is op verschillende manieren gevaarlijk voor de gezondheid. Eén van die manieren waarop aluminium een gezond functioneren bedreigt is het leiden tot ‘verkeerd gekreukelde eiwtten’, net zoals we die ook zien bij de ziekte van Alzheimer. Hoewel het principe waarlangs dit gebeurt – en ik u ook uitvoerig beschreef – al genoemd werd in een HBS-B-natuurkundeboek uit 1958, wordt dit mechanisme nog steeds hardnekkig door de medische wereld genegeerd.

De eigenschap om eiwitten op een verkeerde en onnatuurlijke manier te laten vouwen zien we bij alle stoffen die elektro-actief zijn in positieve of negatieve zin. Ik noem aluminium. kwik, zink, koper, cadmium, mangaan e.a..  Hoewel dit stoffen zijn die we normaliter via voedsel kunnen opnemen, is een te grote hoeveelheid gevaarlijk omdat er dan verschuiving kan gaan optreden van de ladingen van de atomen waaruit de moleculen van aminozuren, eiwitten en enzymen zijn opgebouwd. Omdat de vouwing van die moleculen – die weer grotere moleculen vormen - wordt bepaald door de lading van de samenstellende atomen, zal begrijpelijk zijn dat er afwijkingen kunnen gaan optreden in de vorming en vouwing van genoemde moleculen. Hierdoor kunnen bepaalde eiwitten en/of enzymen onwerkzaam worden, waardoor lichaamsfuncties worden verstoord. Omdat niet precies vooraf te voorspellen is óf en hoe die vervormingen van eiwitten gaat plaatsvinden, kunnen er in principe alle mogelijke stoornissen gaan optreden, die tot u toe nog nooit werden gerelateerd aan bijwerkingen van vacinaties.
Een ander effect van die ‘verkeerd gevouwen’ aminozuren, eiwitten en enzymen kan zijn dat het lichaam ze aanziet voor lichaamsvreemde stoffen, waardoor er problemen ontstaan met het immuunsysteem.

Voor dat laatste bestaat al een aanwijzing die mijn eigen theorie hieromtrent lijkt te onderbouwen. In het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (2008, 152:2001-4) staat een artikel van de hand van 5 vooraanstaande medici die hierin hun bezorgdheid uitspreken over de snelle invoering van de vaccinatie tegen baarmoederhalskanker omdat de veiligheid en effectiviteit van deze vaccins nog niet afdoende is bewezen. In dit artikel vermelden deze wetenschappers ook de observatie dat bij een eerdere proefvaccinatie met Gardasil in de gevaccineerde groep 2,5 maal zo vaak immunologisch gemedieerde klachten voorkwamen als bij de niet gevaccineerde placebogroep.
Voor een tweede onderbouwing van mij eigen visie betreffende verkeerd gevouwen eiwitten wijs ik ook op het boek van dr. Robert W. Sears uit 2008 – getiteld: Is Alumium the New Thimerosal? – waarin hij vermeldt dat aluminium zich opstapelt in de hersenen en daar schade kan aanrichten. Sommige van die beschadigingen lijken op wat we zien in de hersenen van Alzheimer-patiënten, die ook ‘verkeerd gekreukelde eiwitten’ bevatten.
Een uittreksel van het boek van dr. Sears treft u als bijlage aan.

In mijn eerste – onbeantwoord gebleven – brief  vroeg ik u dringend om mijn bezorgdheid weg te nemen door het op wetenschappelijke wijze weerleggen van mijn theorie betreffende de invloed van elektro-actieve stoffen – zoals aluminium en kwik – op de vouwing van eiwitten. Hoewel het voor u een kleine moeite moet zijn om me via een e-mail te laten weten op welke wetenschappelijke gronden ik me in mijn bezorgdheid schromelijk vergis in het genoemde gevaar van aluminium en kwik, mocht ik helaas geen reactie van uw vernemen.
Wel gaf u in een radiouitzending aan dat de vaccins ongevaarlijk zouden zijn omdat ze geen aluminium maar slechts een aluminiumzout bevatten. Iedereen met een middelbare schoolopleiding weet dat iedere aluminiumverbinding natuurlijk ook aluminium bevat. Dus dat argument sloeg nergens op en nam de ongerustheid niet weg.

Omdat u ondertussen vrolijk verder gaat met vaccineren, zonder te bewijzen dat de elektro-activiteit van de relatief enorme hoeveelheid aluminium in de vaccins geen enkele rol kan spelen, daag ik u uit om nu in de geschreven pers eerst mijn hierboven uiteengezette bezwaren te wetenschappelijk te ontzenuwen alvorens het vaccineren te hervatten. Dat is ook precies waar dr. Robert W. Sears in zijn boek voor pleit. Mocht u dit nalaten, dan zie ik dat als een erkenning van de door mij aangedragen bezwaren en hoop ik dat de lezers van deze open brief hieruit concluderen dat aan de prik tegen baarmoederhalskanker nog nooit onderzochte gevaren kleven.

T.C. Kuiper – van den Bos